تا حالا به این سوال فکر کردید؟ آیا ما خودمان آینده خودمان را تعیین می­کنیم؟ یا این­که آینده ما و اصلاً هر کاری که ما انجام میدهیم از قبل مشخص شده است؟  

به لحاظ شهودی ذهن ( چه مادی باشد چه غیر مادی) با بدن تعامل علّی دارد. باورها و امیال ما موجب می­شوند تا ما کار خاصی انجام بدهیم. مثلاً میل من به خوردن بستنی و این باورم که مغازه کنار خانه بستنی می­فروشد، موجب می­شود تا من بروم و از آن مغازه بستنی بخرم و همینطور حالات بدنی نیز تاثیر علّی بر روی ذهن دارند. وقتی دستم می­سوزد من احساس درد می­کنم. پس جهان فیزیکی بر حالات ذهنی تاثیرگذارند. بنابراین چیزهای فیزیکی و مادی درون و خارج بدن ما بر حالات ذهنی ما موثرند. یعنی محیط و ژن­های ما موجب باورها و امیال ما می­شوند و باورها و امیال ما نیز رفتار ما را بوجود می­آورند.

حالا پازل این است: باورها و امیال ما و در نتیجه رفتار ما بوسیله چیزهایی (ژن و محیط) ایجاد می­شوند که تحت کنترل ما نیستند، ما ژن­های خود را آزادانه انتخاب نمی­کنیم، ما محیط خود را خودمان انتخاب نمی­کنیم، بنابراین آیا می­توان گفت ما واجد اختیار و اراده آزاد هستیم؟ آیا ما مسئول اعمالی هستیم که بوسیله رویدادهایی ایجاد شده­اند که خارج از کنترل ما بوده­اند؟ آیا ما واقعاً آزادیم یا فکر می­کنیم که آزادیم؟

 استدلال اصلی کسانی که معتقدند ما اختیار نداریم این است: رفتارهای ما بوسیله باورها و امیال ما بوجود می­آید، باورها و امیال ما نیز محصول ژن­ها و محیط کودکی ما هستند، ما ژن­ها و محیط خودمان را آزادانه انتخاب نمی­کنیم، بنابراین رفتارهای ما ارادی و اختیاری نیستند چون این رفتارها و اعمال محصول عواملی هستند که خارج از کنترل ما هستند.

شما با این استدلال موافقید؟