غالباً گفته می­شود که داشتن فلان صفت ژنتیکی است و محیط عملاً تاثیری ندارد و برعکس. وقتی گفته می­شود ژن­ها برای تبیین تغییر برخی صفات اهمیت بیشتر یا کمتری نسبت به محیط دارند، منظور این است که اثر عمده ژنتیک بیشتر یا کمتر از اثر عمده محیط است. وقتی می­گوییم برخی صفات تحت تاثیر ژن است بدین معنی نیست که محیط هیچ تفاوتی ایجاد نمی­کند. برای داشتن یک صفت داشتن ژن­های مناسب ضروری است اما زندگی در محیط مناسب نیز ضروری است. این­که ژن­ها مسئول ایجاد یک صفت­اند یا محیط، وابسته به مجموعه­ای از ژن­ها و طیفی از محیط­های در نظر گرفته شده است. مثلاً بیماران مبتلا به بیماری ژنتیکی «فنیل کتونوری» اگر از غذاهای حاوی «فنیل آلانین» مصرف کنند به مرور دچار عقب ماندگی ذهنی شدید خواهند شد. اما اگر رژیم غذایی آنها کنترل شود مانند افراد طبیعی زندگی خواهند کرد. قبل از کشف این نکته تقریباً هر شخصی که دچار این بیماری بود از غذاهای حاوی فنیل آلانین استفاده می­کرد بنابراین علت ایجاد عوارض در این بیماری را صرفاً ژنتیکی می­دانستند اما بعد از کشف تاثیر رژیم غذایی در تسهیل کردن ایجاد عوارض، نقش ژن و محیط به یک اندازه مهم شدند. البته همگان با این دیدگاه موافق نیستند اما به نظر می­رسد ژن­ها و محیط­ها ما را احاطه کرده­اند و اعمال ما را نیز کنترل می­کنند